A. De zintuigen van de snoekbaars
a. De ogen:
Op het eerste gezicht zijn het vooral de ogen die opvallen. Er kunnen gedachtes naar boven komen die zeggen:"Die vis lijkt wel blind". Het oog is vrij groot, nogal bolvormig je kunt wel stellen nogal anders dan gewone vissenogen. In Amerika wordt de snoekbaars walleye genoemd = glasoog. Het oog is beschermd tegen (te) fel licht, maar het gezichtsvermogen is tegelijkertijd versterkt, zodat de snoekbaars uit de voeten kan in diepere en schemerachtige waterlagen. De achterkant van het oog bezitten nogal wat guaninekorreltjes, die in het schemerlicht reflecteren. Door de weerkaatsing krijgen de snoekbaarsogen de zo opvallende glinstering. Inmiddels heeft men ontdekt dat de snoekbaars alleen de kleuren rood en groen kan onderscheiden en dat de snoekbaars alle andere kleuren in groen of roodtinten ziet. Dat de snoekbaars zich ook in de duisternis kan oriënteren, en zelfs dan een prooi kan verschalken, heeft hij te danken aan zijn zijlijn ook wel het "zesde zintuig" genoemd.
Het glazige en uitpuilende oog is hier mooi te zien!
b. Het gehoor:
De snoekbaars mist de beentjes van Weber die het gehoor aanzienlijk kunnen verbeteren en het gehoor is dan ook niet bijzonder ontwikkeld. Dit lijkt nogal tegenstrijdig te zijn met zijn geluidsgevoeligheid. Het gaat hierbij dan vooral om angst voor trillingen in het water, veroorzaakt door stampen of andere luidruchtige bezigheden op de oever of in de boot. Sommige vissers gooien (hoe komen ze erop) hun anker nog te water! Maar deze trillingen worden dan ook niet d.m.v. het gehoor opgevangen en komen later aan de orde.
De zijlijn van de snoekbaars is hier mooi te zien op de scheiding tussen licht en donker!
c. De reuk- en smaakzin:
De zintuigen zijn beide aanwezig maar zoals het nu lijkt niet bijzonder sterk ontwikkeld. De zijlijn is voor de meeste vissen een kenmerkend en zeer gevoelig orgaan. Bij de snoekbaars is dit een ononderbroken lichtgolvende rij donkere puntjes net boven het midden van de flank. Deze zijlijn bestaat uit aan elkaar zittende, als het ware doorboorde schubopeningen, die de verbinding vormen met een gevoelig kanaalsysteem waarin de zintuigcellen zijn gelegen, die de prikkels doorgeven aan de hersenen. De zijlijn is eigenlijk een draadloos tastorgaan op afstand, waarmee de vis elke verandering van de waterdruk mee waar kan nemen. Deze verandering van waterdruk kan o.a. veroorzaakt worden door drijvende voorwerpen, door obstakels in het water. Ook buiten het water opgewekte trillingen kunnen opgevangen worden. Ook 's nachts kan de snoekbaars dankzij dit orgaan zich oriënteren, botsingen voorkomen en zijn prooi waarnemen. Volmondig kan gezegd worden dat de snoekbaars goed uitgerust is voor het leven in de schemerige diepte van het water.
Terug naar het hoofdstuk zintuigen!